Berichten met tag: Frustratieinspiratie

Een voorsprong op de tijd

Frustratieinspiratie IV Frustratieinspiratie is een serie van blogs die ik schrijf naar aanleiding van iets dat mij frustreert. Dit keer is het (aansluitend op frustratieinspiratie III) passiviteit.

De socioloog Manuel Castells zei in een aflevering van Tegenlicht dat de tijd van carpe diem voorbij is. Het genieten van het moment zit er niet meer in. Het is crisis. Crisis is een moment waarop dingen niet gaan zoals we gewend zijn, een moment waarop we scherp moeten zijn. Ons doorzettingsvermogen wordt op de proef gesteld en we moeten snel kunnen handelen. Improviserend.

Althans dat is wat crisis betekent voor mij. Ik wil komend jaar dwars door de tijd heen om een voorsprong te nemen op de tijd. Ik wacht niet af om ingehaald te worden door veranderingen. Ik wil ze juist opwachten en omarmen! Passieve mensen laten ook komend jaar over zich heen komen als een golf van tijd. Het jaar gaat voorbij terwijl ze het aan zien komen. Hunkerend naar het verleden dat toch niet terugkomt.

Een voorsprong is een moment waarin je kunt leren en acteren en toch stil kunt staan bij de tijd. Je kunt zelfs nog achteromkijken. Hoe groter je voorsprong op de tijd, hoe groter je ruimte om te improviseren. Maar een voorsprong kun je alleen nemen wanneer je veranderingen accepteert. Veranderingen brengen dan geen chaos, maar de mogelijkheid tot een nieuwe orde.

De grootste opgave voor komend jaar is volgens mij het accepteren dat er veranderingen zijn. En falen, laten we vooral ook falen: klappen durven vangen.

Ook starters kunnen klappen vangen

Frustratieinspiratie III Frustratieinspiratie is een serie van blogs die ik schrijf naar aanleiding van iets dat mij frustreert. Dit keer is het (net als frustratieinspiratie I) meer persoonlijk: beschermende mensen en onze angst om te falen.

We zijn zo vaak bang om fouten te maken, las ik onlangs in een column van Arkel van Brakel op Sprout.nl. Dit gaat, vind ik, inderdaad te ver in onze cultuur. Zo ver dat we ons zelfs nauwelijks mogen verheugen. Het kan ook komen doordat ik zo’n overenthousiast figuur ben, maar met enige regelmaat hoor ik de woorden: ‘hoop er nou niet te veel op’ en ‘stop er maar niet te veel moeite in hoor’. Wat een onzin! Alsof een mens geen tegenslagen kan verdragen.

‘Zoals vechten’, zei ik gisteren, ‘daar begin je toch ook niet aan met de gedachte dat je verliest.’ Ook als je weet dat je niet de beste bent. Sinds kort train ik bij de gevorderden. Onder de beginners was ik één van de beste leerlingen, nu ben ik ineens de minst ervaren leerling. Toch begin ik nooit, nou ja zelden, aan een rondje sparren met de gedachte dat ik ‘verlies’. Als ik dit wel denk, speel ik ook slechter; minder gemotiveerd. Nu gaat het me best goed af. Ik ga met veel grotere stappen vooruit dan voorheen.

Natuurlijk moet je in leren schatten waar je staat, wat je wel en wat je niet kan. Dat gaat je alleen niet lukken zonder ook klappen te vangen, zonder tegenslagen te ondergaan.

Ik maakte de uitstap naar sporten voor een vergelijking met mijn studie en werk, en dat van mijn leeftijdgenoten. Eerst was ik een goede student, nu ben ik een onervaren starter. Toch begin ik nooit, echt nooit, aan een (potentiële) opdracht met de gedachte dat het me niet zal lukken. Bovendien weet een beetje starter waar hij of zij staat. Veel lezen en luisteren, veel schrijven en praten, helpt je inschatten wat je wel en wat je niet kan.

Dit is wat ik heb gedaan en altijd zal blijven doen. Continu meebewegend met de tijdgeest houd ik me bezig met de samenleving, met mensen, in relatie tot gebouwen en gebieden. Wat bindt mensen aan elkaar en aan een locatie en hoe kunnen ontwikkelaars hierop inspelen opdat alle ruimte optimaal gebruikt wordt?

Mijn werk is mijn passie, ik doe het met volle overgave. En als ik dan toch faal, niet ingehuurd word of verlies: so be it. Herstellen kan altijd nog.

Categorieen

Recent

Tags

@EmilieVlieger

  • @EmilieVlieger