Ik heb een karakter, dus ik ben
In mijn vakantie las ik het boek ‘dus ik ben’ uit. Het viel me op dat ‘zijn’ continu verklaard werd uit ‘worden’. We zijn wat we doen, zeggen en ervaren hebben. De identiteit van een plek wordt naar mijn idee ook zo gevormd: door de functies die er zijn, de fysieke uitstraling en de verhalen uit het verleden.

Zo was mijn overtuiging dat de mens ‘wordt’ door wat hij of zij meemaakt. Totdat we op de sportschool een discussie hadden over worden en zijn. Hoezeer heeft je omgeving invloed op wie je bent? Je hebt immers een karakter. Door mijn focus op de massa, vergat ik bijna het karakter van het individu. Nu pas valt me op dat nergens in het boek Dus ik ben stond: ‘Ik heb karakter, dus ik ben’. Karakter, hetgeen zo bepalend is in iedere beslissing die wordt genomen.

Het gaat niet om de hobby’s die je hebt, het werk dat je doet en de knappe dingen die je vertoont. Het gaat om wie je bent. Om je karakter.

Je bent (niet) wat je kiest te doen
Hetgeen je doet is wel degelijk onderdeel van je identiteit en wat je doet is beïnvloed door je omgeving en gevormd uit wat er op je pad is gekomen. Dus je omgeving heeft invloed op je identiteit, maar je karakter bepaalt hoe jij met deze invloeden en ervaringen omgaat. Hoe jij hetgeen je ontvangt weer uit. Zijn wij dan maakbaar? Of kunnen we beslissen wie we worden? Ook als ons karakter al besloten heeft wie we zijn?

Ik ben er van overtuigt dat je kunt sturen op identiteit. Een mens kiest immers graag (hoewel uit voorgestelde opties).

Keuzes zijn ontvankelijk. Zouden anders zijn geweest in elke andere situatie. De geschiedenis is al daar en de toekomst onvast. Net zo ontvankelijk als de keuzes die haar bepalen.

Situaties overkomen je en keuzes zijn afhankelijk van de situatie waarbinnen de keuze wordt gemaakt. Maar ook met betrekking tot een situatie kan het individu kiezen: je kiest zelf jouw focus binnen jouw omgeving. Een mooi voorbeeld hiervan zag ik gister in het programma Nieuwkomers afgelopen zondag op Nederland twee. Hierin vertelde Teju Cole, stadsfotograaf en schrijver van The open city, over de keuzes die zijn vader hem liet zien toen hij hem op zeventienjarige leeftijd achterliet in de stad New York en zelf terugreisde naar Nigeria. (Teju Cole, vrij vertaald:) ‘Hij wees naar een man die graaide in een vuilnisbak en zei tegen mij: “dat is óók New York”. Hiermee vertelde mijn vader me dat ik in deze stad zelf kon kiezen wat ik van mijn leven maakte. Hij wees me op de gevaren en de mogelijkheden.’ Teju Cole leerde dat hij zelf een focus moest leggen en zijn eigen droom moest vinden binnen de geboden mogelijkheden.

De waarheid
Je kunt niet kiezen wat er op je pad komt, maar je kunt wel kiezen waar je wel en niet op reageert. Is onze individuele identiteit een wisselwerking tussen ons (onverklaarbare) karakter en ervaringen vanuit onze omgeving. Ik denk het. Onze identiteit is niet maakbaar, maar wel stuurbaar.

Wat is dan het karakter van een plek? En hoe ga je om met een stuurbare samenleving? Locatiemarketing en programmering is sturen op de gebiedsidentiteit vanuit tal van individuele karakters. Ik heb een opzetje gemaakt voor een vervolgblog. Wie het wil lezen en mee wil denken, kan mij mailen.

Ondernemend zijn talenten ook niet per definitie. Wie geld verdient met talent trekt ondernemend management aan met dezelfde passie. Talenten die geen geld kunnen verdienen zijn niet getalenteerd genoeg, ofzo. Via subsidies kunnen deze talenten zich soms alsnog bewijzen, maar door bezuinigingen zijn de kansen aanzienlijk verlaagd. Steeds meer talent zoekt zijn weg naar een sponsor. Wie sponsoring wil, moet ook enig ondernemerschap tonen want de concurrentie is groot.

Waar werk is, zijn mensen. Mensen verhuizen wereldwijd massaal naar de stad omdat daar meer kans is op werk dan op het platteland. Wat betekent dit voor talenten? Waar vestigen zij zich? Waar is het werk en geld voor hen?

Gebiedsontwikkeling heeft baat bij een talentennetwerk
Dat talenten magneten zijn is bekend. De reclamewereld maakt er veel gebruik van door beroemdheden (ontdekte en ondernemende talenten) te gebruiken als gezicht van een merk en ook in onze omgeving zien we dat talent invloed heeft op een plek. Amsterdam is een magneet voor kunstenaars en applicatieontwikkelaars. De stad heeft een groot aantal broedplaatsen en mag de bijnaam Appsterdam dragen dankzij Mike Lee. Pop- en rocktalenten weten ook waar zij moeten zijn in Nederland: Den Haag staat bekend als popstad dankzij een combinatie van talenten. Denk hierbij aan The golden earring, Shocking blue en Anouk. Een combinatie van talenten is het meest veilig, omdat de één de ander op kan vangen.

Één talent kan wel bepalend zijn en als katalysator van het talentennetwerk gelden. In Utrecht hebben we de Anton Geesinkstraat in de wijk Ondiep, vernoemt naar de judoka die boven zijn judoschool woonde. Deze judoschool zit er nog steeds en de meeste vechtsportscholen (en de enige winkel voor vechtsportartikelen) zitten in aangrenzende wijken zoals Zuilen, de wijk die naast Ondiep is gebouwd. Vorig jaar is Kyteman het muzikantenlaboratorium ‘Kytopia’ gestart waar hij en zijn management allerlei talent om zich heen hebben verzameld. Hier kunnen de muzikanten wonen, (co)creëren en (net)werken. De kans dat hierdoor de identiteit van Kyteman nog lang zal bestaan op deze plek is groot.

Ruimte voor talent
Ik pleit voor ruimte voor talent in iedere gebiedsontwikkeling en ik zie het als kans voor vastgoedontwikkelingen. Een betaalbare ruimte voor getalenteerden in hun eigen buurt of in een buurt die bij hen past, kan een magneet vormen voor een talentennetwerk. Talenten brengen mensen met zich mee die hun passie delen. Zij creëren ontmoetingen en kunnen daarom het beste zitten op de plekken die normaliter het meeste opleveren. De hoeken tussen de straten, (op de hoeken van) de begane grond van een complex en het plein rondom de kerk. Er staan genoeg  van dit soort locaties leeg, ook in de stad.

Hebben de vastgoedeigenaren, tijdelijk beheerders en (her)ontwikkelaars het lef om juist op deze plekken ruimte te maken voor talent? Het is een investering die zichzelf op pand- en gebiedsniveau terugbetaalt. Maar zekerheid is er niet bij geboden. Want heb je het beste talent? Komt er echt een netwerk? Is het netwerk divers genoeg?

De buurt als netwerk
Deze vragen stel ik mij, als locatiemarketeer, heel vaak af. Daarom ontwikkel ik een marketingmethode waarmee een netwerk van gebruikers een buurt vermarkt: Connected Identity. De methode is nog niet af, maar is al in te zetten en vordert snel. Mijn doel? Iedereen ervan overtuigen dat locatiemarketing niet meer zoiets is als directe reclame en branding. In de netwerksamenleving vormt het gebruikersnetwerk een stabiele magneet voor een buurt of locatie. En dit zij verdienen hiervoor een prominente en betaalbare plek.